Sorry, this page is in Dutch only

Eén van de allerleukste dingen die ik kan bedenken is het declameren van teksten voor een publiek.

Declamatie. Voordracht. Het zijn ouderwetse woorden door velen geassocieerd met domineeachtige figuren of dweperige jongejuffrouwen die zwelgen in het op gevoelige toon brengen van terecht vergeten gedichtjes.

Declameren was tot het begin van de twintigste eeuw echter een kunst. Er waren voordrachtskunstenaars. De werken van Helmers, Bilderdijk, De Genestet en Da Costa (wie kent, wie leest ze nog?) waren in de eerste plaats bedoeld om in kleinere of grotere kring voor te dragen. Met de opkomst van de rap beleven we een herleving en een modernisering van dat procédé. Groot was mijn verwondering toen de Osdorpse rapper Def. P. tegen mij hoog opgaf over Hieronymus van Alphen: “Kun je zó rappen, hoef je niks aan te veranderen”, zei hij.

Waar je wel wat aan moet doen is het begrijpelijk voorlezen van 17^e eeuwse teksten. Overal liggen daar de figuren van de retorica (ook al zo´n beladen woord) op de loer. Ik schep er een behagen in om het publiek te laten horen wat die Const van Rhetoricke vermag. Zoals ik er evenzeer plezier aan beleef om de mensen romanfragmenten uit de Romantiek, het interbellum en het heden voor te lezen.