Aubade:
J’ai veu le point du jour, il à paru sur l’onde,
Sur l’onde de mes pleurs.
Mon astre vient chasser, en esclairant le monde
La nuict de mes douleurs.
Lève toy, beau soleil, souffre que je t’adore!
Ha! Je me suis mespris, il n’est pas jour encore
Mes yeux, nous avons tort,
Il ne vient point d’aurore,
Calliste se rendort.
Résumé:
I have seen the new day, it has appeared after my tears.
Shine! Beautiful sun! But oh, I was mistaken, it is not yet day.
Calliste is back to sleep.
Multi dicunt animae meae, non est salus ipsi in Deo eius
Tu autem Domine susceptor meus es, gloria mea, et exaltans caput meum.
Many rise up against me. Many say to my soul, There is no salvation for him in his God.
But you, O Lord, are my protector, my glory and the one who lifts up my head.
Lætatus sum in his quæ dicta sunt mihi:
In domum Domini ibimus.
Stantes erant pedes nostri
in atriis tuis, Jerusalem.
Jerusalem, quæ ædificatur ut civitas
Let us go into the house of the Lord.
Our feet shall stand within thy gates, O Jerusalem.
Jerusalem is builded as a city that is compact together
Myn ziele treur’! en doet u klachten! Wend’u gedachten
Om over luyd, te schreyene uyt
met smert U droevig hert!
O Goddelose mensch, hebt ghy nu al u wensch?
Als wanneer ghy u Heer dus helpt voort
End so schandig hebt vermoort?
Die naer Godes ware Wet tot een koning was geset?
Siet eens wat ghy hebt bedreven,
Ghy moogt wel beven.
Boose, loose, snoode siel!
Wat raet nu met u arme siel?
Résumé, this song is a lament written at the assassination of Henry IV in Paris.
It severely blames the murderer: Ravaillac.
Waer dat men sich al keerd of wend
End waer men loopt oft staet
Waer datmen reyst of rost of rend
End waer men henen gaet,
Daer vint men, tsy oock op wat Ree
D’Hollander ende Zeeuw
Sy loopen door de woeste Zee
Als door het Bosch de Leeuw.
In koud en heete landen al
Gelegen zuyd of noord
Of oost of west, op berg en dal,
men van haer spreken hoort.
Sy krygen menig schip en boot
Wt ’t indiasche ryck
Er zijn geen volcken oock hoe groot
In veelen haers gelyck.
O Neêrland so ghy maer en bout
Op God den Heer altydt
U pylen vast gebonden hout
End ‘t saem eendrachtig zyt;
So kan u Duyvel, Hel noch Doot
Niet krencken noch vertreen,
Al waer oock Spanjen noch so groot
Ja, ’s werelts machten een.
Résumé: Where ever one goes, everywhere one finds Dutchmen.
They receive many goods from the west Indies (America).
The last verse is a prayer for unity of the Dutch countries
And for strength against Spain.
Wat heeft God wondre daden
Tot allertyd gedaen?
Wat heeft de mensch genaden
Steets van den Heer ontfaen
Wat doet hy voor ons land
Al goeds nae allen kant
Door syne stercke hand?
Hy geeft ons in der yl
Oock victorie tot syn glorie
Selfs op de kust Brasyl.
De schepen quamen varen
Door’t grondeloose veld
Der blauwe waterbaren
Van storm en wind gequeld.
Maar hebben ongeschend
Haer swaeren loop geënd,
En flocx de Bay berend.
Daernae te Salvador
Ingeloopen, ’t stond al open,
Danckt God den Heer hiervoor.
Wat hebt ghy in genomen
Een wel gelegen plaets
En wat een schat bekomen
O Nederlandsche maets?
Siet onse God en Heer
Smyt Spanjen voor ons neer,
Geeft hem alleen de eer
En dient hem oock altyd
Met u handel, ende wandel,
Opdat ghy seker zyt.
Résumé: God has done many a great work to our land (Holland),
He gave us even Brazil.
Although the ships came in storm
They found the bay of Salvador open. Thanks be to God.
And there a treasure was their share.
Finally a prayer: Please Lord, destruct Spain and make us sure of
Your help in life and trade.
Moet de maen haar bleke stralen
Uut de gulde fackel halen
Uut de fackel, uut dat licht,
Van des hemels aengesicht:
‘K meen de son, van wie de maen
‘T licht moet genieten
En door sijn kracht
Int duyster van de nacht
Haer flauwe straeltjens op het aerdrijck schieten.
Roosemond mijn tweede leven
Ghy moet my myn voedsel geven
Evenals de Son de Maen
Doet ten hemel ommegaen
Moet van u (ghelijck de son)
Mijn luyster dalen:
Laet uyt het licht van Roosemonds gezicht
Mijn moedeloze ziel dan asemhalen
Ooghen die mijn ziel kunt voeden
En doort derven watervloeden
Distilleren: ooghen ach!
Die men fackels noemen mach
Door de brand (eylaes) wat brand?
U lieve loncken
Ach Roosemond, ick voelden my gewond
Soo haest u sterren voor myn ooghen bloncken.
Résumé: The moon gets her light from the sun.
Likewise I can just live in the light of Rosemond.
Laura sat laetst by de beek
Ondert schauw van elfenboomen
Sachjes sy int water keek
Is daerna in slaep gekomen
En begost heel soet te dromen
Van de liefde, van de min,
Slapend is zij neergeseghen
Met haer boesem los ghereghen
Lagh mijn schoone Veldtgodin.
Wijl sy daer alleenigh sat
Ging ick by haer neder sitte;
Mits ick na haer borsjes vat
Roept mijn Laura: wat is ditte?
Ach mijn boesem brandt van hitte
Hiermee sijght sij weder neer
En begint op nieu te droomen;
So je wilt, soo meug je komen,
Neen! Ô neen! Het krenckt mijn eer.
Midts neem ick een handt vol groen
‘T gheen doormenghelt was met roosen
Laura roept; wat wil je doen?
Ick begin van schaemt te blosen
Daer gaet sy een suchjen loosen:
Valt weer soetjes neer int gras,
Och, ick ben door droom bedroghen
Riep sy met beslooten ooghen,
‘K meend ick sonder maegdom was.
Resumé: Laura was asleep near a brook with her blouse open.
Because she was alone I reached for her breasts. She sighed, thought she was dreaming.
I took a handful roses, but she sighed again, and fell asleep.
And with her eyes closed she said: I thought I had lost my virginity.
Sneller vlucht hij met zijn voet
Als de storrembuien plegen
Sneller nog dan Corus doet
Als hij haspelt wolk en regen,
Sneller als de snelle veert
Van een stier, wiens lange steert
Drijft waar’t de wind begeert.
Klaarder als de blosse maandag
wen haar schijnsel is voltogen
en haar horenvlammen staan
op de pruik in kring gebogen.
Waar ze sluimerzoet en zacht
Haren wagen spoedt met kracht
En’t hoofd opbeurend lacht.
O schoonheid twijfelachtig,
Bezit en goed der sterfelijke mensen
Natuurgaaf, die onmachtig
Van duur, men ziet in korte tijd verslensen,
Hoe glipt gij heen
Met snelle treên?
En nauwelijks verschenen
En nauw bekeken,
Zo zijt ge ’t oog ontweken
En verdwenen.
Hoe draait Fortuyn het al
Door schendig ongeval!
Min woedt ze tegen ‘tkleine.
Wie zich niet hoog verheft
Gods hand veel zachter treft
En leeft bevrijd van pijne.
Resumé of this (abridged) song cycle for the Amsterdam theatre:
Text and music are for a Dutch version of Phaedra by Seneca, called Hippolytus.
At first the beauty of Hippolytus was venerated. But then the melody changes, the vanity of all beauty is emphasized. Finally the moral of the whole thing is: be modest, then fate and Gods hand will struck you less hard.
Cognovi, Domine, quia æquitas judicia tua,
et in veritate tua humiliasti me.
Fiat misericordia tua ut consoletur me,
secundum eloquium tuum servo tuo.
I know, O Lord, that thy judgments are right, and that thou in faithfulness hast afflicted me.
Let, I pray thee, thy merciful kindness be for my comfort, according to thy word unto thy servant.
De profundis clamavi ad te, Domine: Domine, exaudi vocem meam.
Fiant aures tuae intendentes, in vocem deprecationis meae.
Si iniquitates observaveris, Domine: Domine, quis sustinebit?
Speravit anima mea in Domino.
Out of the depths have I cried unto thee, O Lord
Lord, hear my voice: let thine ears be attentive to the voice of my supplications.
If thou, Lord, shouldest mark iniquities, O Lord, who shall stand?
My soul, put your hopes in the Lord.
Serenade
Ne crains point le serein, Sirene de mon âme,
L’air ne fait point d’effort sur ta divinité.
Luminaire immortel, arreste un peu ta flame,
Il n’en faut qu’un rayon pour un grand jour d’esté.
Que dis-je? Elle s’en va, je la voy qui sommeille.
Adieu, clarté de cieux,
Puisque Cloris, leur unique merveille,
N’a point d’oreille,
La terre n’a point d’yeux.
Résumé:
Don’t believe the serenity, my Sirene.
Eternal Illuminator hold your flames, it is not summers day anymore!
Farewell, clarity of the skies, because Cloris doesn’t listen anymore
You don’t need eyes anymore.
Peter de Groot, altus