Aubade:

J’ai veu le point du jour, il à paru sur l’onde,

Sur l’onde de mes pleurs.

Mon astre vient chasser, en esclairant le monde

La nuict de mes douleurs.

Lève toy, beau soleil, souffre que je t’adore!

Ha! Je me suis mespris, il n’est pas jour encore

Mes yeux, nous avons tort,

Il ne vient point d’aurore,

Calliste se rendort.

Résumé:

I have seen the new day, it has appeared after my tears.

Shine! Beautiful sun! But oh, I was mistaken, it is not yet day.

Calliste is back to sleep.

Multi dicunt animae meae, non est salus ipsi in Deo eius

Tu autem Domine susceptor meus es, gloria mea, et exaltans caput meum.

Vele zeggen van mijne ziel:Hij heeft geen heil bij God.

Doch Gij, HEERE! Zijt een Schild voor mij,Mijne eer, en die mijn hoofd opheft.

Psalm 3

Lætatus sum in his quæ dicta sunt mihi:
In domum Domini ibimus.

Stantes erant pedes nostri
in atriis tuis, Jerusalem.

Jerusalem, quæ ædificatur ut civitas

Ik verblijd mij in degenen, die tot mij zeggen:

Wij zullen in het huis des HEEREN gaan.

Onze voeten zijn staande in uwe poorten, o Jeruzalem!

Jeruzalem is gebouwd als eene stad.

Psalm 121/122

Ego Flos Campi

1 ego flos campi et lilium convallium

2 sicut lilium inter spinas sic amica mea inter filias

3 sicut malum inter ligna silvarum sic dilectus meus inter filios

 sub umbra illius quam desideraveram sedi et fructus eius dulcis gutturi meo

(Hooglied 2:1-3)

1 Ik ben een Roos van Saron, een Lelie der dalen.

2 Gelijk een lelie onder de doornen, alzo is Mijn vriendin onder de dochteren.

3 Als een appelboom onder de bomen des wouds, zo is mijn Liefste onder de zonen;

ik heb groten lust in Zijn schaduw, en zit er onder, en Zijn vrucht is mijn gehemelte zoet.

O quam pulchra

O quam pulchra es amica mea

Columba mea, formosa mea,

Quam pulchra es oculi tui columbarum

capilli tui sicut greges caprarum

Dentes tui sicut greges tonsarum

Quam pulchra es

O Pulcherima inter mulieres

Egredere et veni

Veni quia amore langueo

Veni formosa mea, soror mea,

Veni immaculate mea

Veni quia amore langueo

Et anima liquefacta est.

Hoe schoon zijt gij mijn vriendin,

Mijn duif, mijn schoonste,

Hoe schoon zijn uw ogen,

Als duiven tussen uw vlechten.

Uw tanden zijn als geschoren schapen,

Hoe schoon zijt gij

O schoonste onder de vrouwen

Kom naar buiten en kom

Kom tot mij die naar liefde verlangt

Kom mijn schoonste, mijn liefste,

Kom mijn onbevlekte,

Kom tot mij die naar liefde verlangt.

(naar: Canticum Canticorum, 4)

Kracht der liefde

Moet de maen haar bleke stralen

Uut de gulde fackel halen

Uut de fackel, uut dat licht,

Van des hemels aengesicht:

‘K meen de son, van wie de maen

‘T licht moet genieten

En door sijn kracht

Int duyster van de nacht

Haer flauwe straeltjens op het aerdrijck schieten.

Roosemond mijn tweede leven

Ghy moet my myn voedsel geven

Evenals de Son de Maen

Doet ten hemel ommegaen

Moet van u (ghelijck de son)

Mijn luyster dalen:

Laet uyt het licht van Roosemonds gezicht

Mijn moedeloze ziel dan asemhalen

Ooghen die mijn ziel kunt voeden

En doort derven watervloeden

Distilleren: ooghen ach!

Die men fackels noemen mach

Door de brand (eylaes) wat brand?

U lieve loncken

Ach Roosemond, ick voelden my gewond

Soo haest u sterren voor myn ooghen bloncken.

Résumé: The moon gets her light from the sun.

Likewise I can just live in the light of Rosemond.

 Laura sat laetst by de beek

Ondert schauw van elfenboomen

Sachjes sy int water keek

Is daerna in slaep gekomen

En begost heel soet te dromen

Van de liefde, van de min,

Slapend is zij neergeseghen

Met haer boesem los ghereghen

Lagh mijn schoone Veldtgodin.

Wijl sy daer alleenigh sat

Ging ick by haer neder sitte;

Mits ick na haer borsjes vat

Roept mijn Laura: wat is ditte?

Ach mijn boesem brandt van hitte

Hiermee sijght sij weder neer

En begint op nieu te droomen;

So je wilt, soo meug je komen,

Neen! Ô neen! Het krenckt mijn eer.

Midts neem ick een handt vol groen

‘T gheen doormenghelt was met roosen

Laura roept; wat wil je doen?

Ick begin van schaemt te blosen

Daer gaet sy een suchjen loosen:

Valt weer soetjes neer int gras,

Och, ick ben door droom bedroghen

Riep sy met beslooten ooghen,

‘K meend ick sonder maegdom was.

Resumé: Laura was asleep near a brook with her blouse open.

Because she was alone I reached for her breasts. She sighed, thought she was dreaming.

I took a handful roses, but she sighed again, and fell asleep.

And with her eyes closed she said: I thought I had lost my virginity.

Myn ziele treur’! en doet u klachten! Wend’u gedachten

Om over luyd, te schreyene uyt

met smert U droevig hert!

O Goddelose mensch, hebt ghy nu al u wensch?

Als wanneer ghy u Heer dus helpt voort

End so schandig hebt vermoort?

Die naer Godes ware Wet tot een koning was geset?

Siet eens wat ghy hebt bedreven,

Ghy moogt wel beven.

Boose, loose, snoode siel!

Wat raet nu met u arme siel?

Résumé, this song is a lament written at the assassination of Henry IV in Paris.

It severely blames the murderer: Ravaillac.

Ach bitterheyt

Stem: Engels Come again, metten Bas:

Ende is een tweespraeck tusschen Jan en Pieter.

Jan. ACh bitterheyt!

Ach! ach! waer vlieden wy?

P. Wel! waerom dus geschreyt?

J. 't Is vande tyranny,

Die ick, Met schrick,

Hoor aen,, Maraen,, Doet spaen *,,

't Volc levend' onder d'aerd,

Haer joncheyt hy niet spaert.

J. Een Maegt, die daer

Was in Gods woord geschickt,

Wort van de Spaensche schaer

In d'aerden muyl verstickt.

Hoor doch 'tGekroch! *

P. Wat och! Heeft noch

'tBedrog 'tSchoffieren en 'tgeschend,

End' dit gemoord geen end?

J. De Cardinael *

Bewyst hier door voorwaer,

Dat hy ons al te mael

Soud' dooden, kond hy maer.

P. Doch 'tsal Niet al,

U mensch Naer wensch

Vergaen, Wanneer ghy seer belaen

Sult voor Gods oordeel staen.

Spaen: spitten (spaden), begraven.

Gekroch: gekreun.

Cardinael: Granvelle

 Fine knacks for ladies, cheap choice, brave and new

Good penniworthes, but money cannot woo;

I keep a fair, but for the fair to view;

A beggar may be liberal of love.

Tho' all my wares be trash, the heart is true,

     the heart is true,  the heart is true.

Great gifts are guiles and look for gifts again,

My trifles come, as treasures from my mind,

It is a precious jewel to be plain,

Sometimes in shell, the orient pearls we find.

All others take a sheaf, of me a grain,

     of me a grain, of me a grain.

Within the pack, pins, points, laces, and gloves

And diverse toys, fitting a country fair

But in my heart, where duty serves and loves,

Turtles and twins, courts brood, a heavenly pair.

Happy the heart that thinks, of no removes,

     of no removes, of no removes.

De Engelse renaissance-componist en luitspeler John Dowland legt ons in Fine Knacks for Ladies een puzzel voor. De zanger geeft zich uit voor een koopman of marskramer die zijn waren aanprijst, maar dingt in werkelijkheid naar de gunst van een lady. Misschien ligt de sleutel van de vaak raadselachtige tekst in de woorden "though all my wares be trash, the heart is true (mijn koopwaar stelt weinig voor, maar mijn hart is oprecht).

 Letzte Rede
Einer vormals stolzen und gleich jetzt sterbenden Jungfrawen

Ich armer Madensack! Ich der vor wenig Wochen
Belebt / gerad vnd schön gleich einem hirsch gieng /
Vnd hoch geehret ward / vnd manchen Gruß empfieng /
Lig hie nun hergestreckt vnd bin nur Haut und Knochen;
Die Glieder sterben mir / die Augen sind gebrochen.
War dieses / daß ich mich mit Golde so behieng?
Ihr Freünde / haltet Mund vnd Nase zu / ich stinck.
Ach Gott! So wird mein Pracht und Vbermut gerochen!
Ihr Jung- und frawen kompt / kompt spiegelt euch in mir!
Lernt hie / was Hochmut sey / was Stand / Gestalt und Zier!
Ihr seht / ich muß davon / mein Leben will sich schließen.
Lebt alle wol / vond habt eüch stets in guterr acht!
Gedenckt wie mich der Todt so scheüßlich hat gemacht!
Ich tantze nur voran / jhr werdet folgen müssen.

Die Kunst des Küssens

Nirgends hin als auf den Mund,

da sinkt’s auf des Herzens Grund.

Nicht zu frey , nicht zu gezwungen,

nicht mit gar zu faulen Zungen.

Nicht zu wenig, nicht zu viel:

beides wird sonst Kinderspiel.

Nicht zu laut und nicht zu leise,

beider Maß’ ist rechte weise.

Nicht zu nahe, nicht zu weit,

diß macht Kummer, jenes Leid.

Nicht zu langsam nicht zu schnelle,

nicht ohn’ Unterschied der Stelle,

Nicht zu harte nicht zu weich.

Bald zugleich, bald nicht zugleich.

Nicht zu trocken nicht zu feuchte,

wie Adonis Venus reichte.

Halb gebissen, halb gehaucht,

halb die Lippen eingetaucht.

Nicht ohn’ Unterschied der Zeiten,

mehr alleine denn bey Leuten.

Küsse nun ein jeder Mann,

wie er weiß, will, soll und kann.

Ich nur und die Liebste wissen,

wie wir uns recht sollen küssen.

Serenade

Ne crains point le serein, Sirene de mon âme,

L’air ne fait point d’effort sur ta divinité.

Luminaire immortel, arreste un peu ta flame,

Il n’en faut qu’un rayon pour un grand jour d’esté.

Que dis-je? Elle s’en va, je la voy qui sommeille.

Adieu, clarté de cieux,

Puisque Cloris, leur unique merveille,

N’a point d’oreille,

La terre n’a point d’yeux.

Résumé:

Don’t believe the serenity, my Sirene.

Eternal Illuminator hold your flames, it is not summers day anymore!

Farewell, clarity of the skies, because Cloris doesn’t listen anymore

You don’t need eyes anymore.

An evening Hymn

Now, now that the sun hath veil'd his light
And bid the world goodnight;
To the soft bed my body I dispose,
But where shall my soul repose?
Dear, dear God, even in Thy arms,
And can there be any so sweet security!
Then to thy rest, O my soul!
And singing, praise the mercy
That prolongs thy days.
Hallelujah

Text by William Fuller, Lord-Bishop of London